നൊമ്പരം
കവിത
സ്നേഹമിന്നെവിടെയുമൊരോര്‍മ്മ മാത്രം
ജീവിതമിന്നൊരു പാവയെപ്പോല്‍
സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെ തന്ത്രികള്‍ പോലും
ഈ ലാഭ ലോകത്തിലൊരു കാഴ്ചവസ്തു
ജീവിതയാത്രതന്‍ വേഗമതേറുമ്പോള്‍
സൌഹൃദമിന്നൊരു നൊമ്പരമായ്
മാതാപിതാക്കള്‍തന്‍ മത്സരത്തില്‍
മാതൃത്വമെങ്ങോ മറന്നുപോയി
ഭോഗങ്ങളില്‍ പിഞ്ചുകാല്‍ വളരുന്നു
കുട്ടിത്തമെങ്ങോ മറഞ്ഞുപോകുന്നു
താരാട്ടുപാട്ടിലെ പാല്‍മണം വറ്റി
താരിളം ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയും പോയ്
പ്രതിമയ്ക്ക് അമ്മതന്‍ രൂപം പകര്‍ന്ന്
ഭാവത്തിനായ് പണം വാരിക്കൊടുത്തു
അകലങ്ങളില്‍ നിന്ന് ആടിത്തിമിര്‍ക്കും
സ്നേഹത്തിന്‍ ഭാഷയും മാറിടുന്നു
വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്നിന്നു പുഞ്ചിരിപോലും
സ്നേഹത്തിന്‍ മൂല്യമതാരറിയാന്‍?
3 comments:
ഇങ്ങനെ നിരാശപ്പെടല്ലേ ആവണീ..
ഒരു നാള്‍ വരും..
ഒരു നല്ല നാള്‍.
ഇനിയും എഴുതുക.
സജീവമാകുക.
ഞാനും മേപ്പയൂരിനു അടുത്തു തന്നെയാണ്.
നന്നായിരിക്കുന്നു ആവണി........ഇനിയും എഴുതുക മനോഹരമായ കവിതകള്‍. ..
ആശംസകള്‍.
വിലാപങ്ങൾ....
കൊള്ളാം.
കൂടുതൽ വായിക്കൂ... എഴുതൂ...
ഭാവുകങ്ങൾ, അനിയത്തീ.
Post a Comment